Dron nad domem
To temat, który był popularny wśród fotografów nieruchomości o wiele wcześniej niż to, co działo się jesienią roku 2025, kiedy to w debacie publicznej nagle pojawiły się drony + Rosja + Ukraina. Nagle, w ciągu paru dni, okazało się, że żaden kurnik czy budka dla królików nie jest bezpieczna i może stać się lądowiskiem.
Nie.
Temat był o wiele bardziej rozległy i sięgający lat wstecz.
Złodzieje.
Tak, tak — o wiele częściej chęć kradzieży mienia i złodzieje budzili znacznie większy postrach niż „ruskie idą”. Strach, który nie tylko nie graniczył z logiką, ale wręcz przekraczał jej granice, zahaczając o paranoję.
Paradoksalnie dron nad domem nie powinien nikogo dziwić ani zaskakiwać, zwłaszcza w dobie i czasach, kiedy fotografia z powietrza i fotografowanie nieruchomości złączyło się nierozerwalnie z tym rodzajem wykonywania materiałów foto i wideo.
No, ale niestety.
Przejdźmy do sedna.
Blady strach
Dron nad domem to blady strach, który w sposób irracjonalny sprawiał, że właściciel działki lub domu, nad albo obok którego przelatywał dron, o wiele szybciej robił zdjęcia, chwytał kij lub pisał post na forum z tytułem „złodzieje latają dronami”, zamiast poświęcić ten sam czas, by w ogóle zadać sobie trud sprawdzenia, jakie warunki ktoś musi spełnić, by tak po prostu latać.
A sprawdzenie legalności lotu jest proste jak drut i darmowe.
Wracając do forów — spirala nakręcała się sama. Wystarczyło, że ktoś padł ofiarą kradzieży, a magicznie okazywało się, że sąsiad, w tym samym czasie, z rozstrzałem dwóch tygodni, słyszał lub widział drona.
Czyli to musieli być złodzieje.
Dochodzimy teraz do kwestii metodologii wykonywania takiego lotu.
Po pierwsze — na większości dronów mamy obiektywy szerokokątne i żeby cokolwiek komuś podpatrzeć na działce, sprawdzić, co ma, jakie samochody, kamery czy czujki, trzeba zlecieć naprawdę nisko. Bardzo nisko.
Po drugie — praktycznie nie ma możliwości zaglądania komuś przez okna. Raz, że powtarza się poprzedni problem, czyli wlot praktycznie w okno, a dwa — mamy do czynienia z blikami i odblaskami, czyli problemami stricte fizyczno-optycznymi.
Nigdy powyższe warunki nie zostały spełnione w zaobserwowanych lotach dronem. Takowe latały na wysokości 30–40 m AGL, więc powód był zupełnie inny, ale to już wystarczało, by zacząć się bać.
Metodologia lotu
Dochodzimy do kwestii metodologii wykonywania takiego lotu.
Po pierwsze:
na większości dronów mamy obiektywy szerokokątne.
Żeby cokolwiek komuś podpatrzeć — sprawdzić, co ma na działce, jakie samochody, kamery czy czujki — trzeba zlecieć naprawdę nisko.
Bardzo nisko.
Po drugie:
praktycznie nie ma możliwości zaglądania komuś przez okna.
Wracamy do problemu lotu praktycznie w okno.
Dochodzą bliki, odbicia i refleksy, czyli problemy stricte fizyczno-optyczne.
I teraz kluczowe:
Nigdy powyższe warunki nie zostały spełnione w obserwowanych lotach.
Te drony latały na wysokości 30–40 m AGL, więc powód był zupełnie inny — ale to i tak wystarczało, żeby zaczęła się panika.
Jak się bronić? Jak żyć?
No dobrze. To już wiemy, że „ruskie nie idą”, a złodzieje takich lotów na pewno nie wykonują. Jeśli mieliby je wykonywać, to inne — ale o tym później.
Mamy najpewniej do czynienia z lotem amatorskim lub zleceniem na wykonanie materiałów związanych z nieruchomościami i/lub krajobrazowych.
Jeśli koniecznie chcecie poznać personalia pilota, podstawowym krokiem jest zainstalowanie aplikacji Drone Tower. Darmowej i oficjalnej aplikacji, na której będzie widać każdy legalny lot w waszej okolicy.
Każdy LEGALNY lot, gdyż od 2021 roku (chyba kwiecień, o ile pamiętam) podciągnięto pod covida obowiązek zgłaszania każdego lotu dronem powyżej 250 g wagi.
Co to miało wspólnego z covidem? Nie mam pojęcia.
W każdym razie w aplikacji Drone Tower powinniście widzieć każdy wykonywany lot, a jeśli ktoś jest profesjonalistą, to w zgłoszonym locie podaje nawet numer telefonu do siebie.
Czy to jest przestrzegane? Swego czasu było — i to bardzo. Społeczność dronowa działała i współpracowała z ULC i PANSA. Jakoś się dogadywaliśmy, ale z biegiem czasu wdrażane przepisy z UE, a także totalny bajzel, jaki zrobił się na linii ULC/PANSA – droniarze, sprawiły, że coraz więcej osób po prostu nie zgłasza lotów.
Wyrosły jak grzyby po deszczu przepisy, które nie dość, że ciężko przestrzegać, to jeszcze oczekiwano, że „prawo zadziała wstecz” i można będzie oczekiwać nowych warunków od użytkowników starszych, ciągle sprawnych dronów, co było wręcz nierealne.
Z tego powodu wielu użytkowników ucieka do „szarej strefy”.
Wracając do tematu. Widzicie w aplikacji, że jest wykonywany lot. Patrzycie, skąd startował, idziecie, pytacie — i jest git. Albo dzwonicie do chłopa i też po sprawie.
.
Tak jak na zdjęciu poniżej. Ten brązowy to lot już „po czasie”, a ten wyżej jest „aktywny”. Teraz tego nie widać, ale ten wyżej nawet podał numer telefonu do siebie. Sprawa zamknięta.
No dobra, ale dron lata, aplikacja pusta — i co teraz?
Nie będę się wdrażał w szczegóły, ale wystarczy przygotować sobie rower i poczekać. W terenie zabudowanym, a zwłaszcza jeśli niedaleko jest nadajnik GSM, pilot nie będzie dalej niż kilkaset metrów, by zachować dobrą jakość podglądu materiału.
Dalsza część scenariusza zależy od was. Raczej zwolennik „szarej strefy” niż złodziej, ale sam lot bez zgłoszenia — po odpowiednim udowodnieniu faktycznego lotu (a pamiętajcie, że ciężar udowadniania winy leży po stronie zgłaszającego) — podlega karze mandatu oraz całej liście innych wymyślnych powodów do ograbienia kogoś z kasy. Umówmy się jednak, że wyegzekwowanie tego jest bardzo trudne.
Z waszej strony powyższa ścieżka jest trudna, ale może być dla pilota bardzo nieprzyjemna, gdyby okazało się, że dron komuś spada na głowę, dom, samochód albo — o zgrozo — ktoś inny zaczyna latać dronem, przekonany, że strefa jest bezpieczna.
Podsumowując
Pilot jest widoczny w aplikacji. Jeśli nie zgłosił lotu, to sam się wkopuje i zostaje wam polowanie, ale nie wasza łaska pańska broni, by do drona czymś rzucać, strzelać czy robić inne głupoty — zwłaszcza że taki proceder mógłby zostać nagrany.
Przestrzeń powietrzna w Polsce jest publiczna. Nie — nie jest wasza do dachu, do 10 metrów powyżej dachu ani według innych wymyślnych sentencji.
To, co was chroni, to mir domowy. Jeśli ktoś lata nachalnie, przeszkadza, ewidentnie ingeruje w wasz spokój, dom, wizerunek czy własność — istnieje cała masa artykułów i przepisów, które was chronią.
Jeśli jednak chodzi o sfotografowanie działki lub domu obok was, a cały lot zamyka się w 15–20 minutach — to sorry, ale nic nie uzyskacie. O wiele większy rozpierdziel w uszach robi sąsiad z cyrkularką czy kosiarką do trawy. Bardziej boli urażona duma i fakt, że ktoś „lata nad moim” bez pytania. Coś się dzieje, ale nie wiecie kto i po co. To boli.
Moja filozofia
Jak ja to robiłem? Niezwykle prosto. Po prostu parkowałem i latałem jak najbardziej widocznie, tak by każdy mógł podejść i zapytać, co jest grane.
Jeszcze lepiej było wtedy, gdy przed lotem podchodziłem do kogoś lub pukałem do domu i informowałem, co będzie się działo. To całkowicie załatwia sprawę, bo jak wie jeden, to wiedzą wszyscy.
Oczywiście mówię tutaj o przypadkach „akcji”, gdzie osoby postronne mogą i powinny wiedzieć, po co wykonywany jest lot. Wykonywało się jednak różne rzeczy dla różnych instytucji i czasem przekazywanie takiej wiedzy nie było konieczne 😉
To jak latają złodzieje i spotterzy?
Heh. To jest coś, co ciężko komuś wytłumaczyć. Uwierzcie — ja nie tylko informuję ludzi, że będę latał. Ja informuję ich o tym, co wam napisałem wyżej: jak kogoś sprawdzić, gdzie, jak postępować.
Co najgorsze, takich informacji często nie mają nawet osoby, które same posiadają małe drony.
Najważniejsze jest jednak to, że w obecnych czasach, jeśli drona widzisz i/lub słyszysz, to w 98% przypadków jest to lot amatorski lub fotograficzny.
Ja mam stary typ drona, który robi hałas niczym cały rój rozwścieczonych szerszeni. Celowo go nie zmieniam, bo jakość materiałów jest naprawdę świetna, ale hałas jest ogromny — i to automatycznie powinno dawać logiczny sygnał, że o dyskrecji nie ma mowy.
Znajomy odpalił zwykłego, ogólnodostępnego Mavica Mini 4 Pro i byłem w szoku, że tego cholerstwa w ogóle nie słychać. Gdybym miał zamiar robić rozpoznanie terenu do „skrojenia”, bankowo wybrałbym Mavica 3 Pro z zoomem optycznym. Z wysokości 50–70 m możecie zapomnieć, że go usłyszycie, a z takim zoomem obczai wszystko, co gdzie macie — i to przez około 30 minut.
To jest prawdziwe sedno sprawy.
Prawdziwego zagrożenia nie widać i nie słychać.
Podsumowanie Definitive Edition
Aplikacja Drone Tower powie wam wszystko.
Jeśli ktoś ma jaja i olej w głowie, to przed lotem zostaniecie odpowiednio poinformowani.
Lot dronem bez zgłoszenia w aplikacji to już czerwona lampka. Na upartego możecie wzywać policję, ale znając zaangażowanie i tempo przyjazdu, bardzo ciężko będzie ich zgrać, by doszło do zatrzymania na „gorącym uczynku”.
Przede wszystkim życzę zrozumienia i spokoju, bo w ponad 90% przypadków to tylko szybkie i legalne akcje.
Wszelkie sytuacje, osoby i zdarzenia, które mogłyby przypominać rzeczywiste, są dziełem fikcji i powstały wyłącznie w wyobraźni wielokulturowego zespołu.
Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistości jest całkowicie przypadkowe.
